जीवन चुपचाप गुजारेँ त के भो
तिमीले जित्यौ म हारेँ त के भो

लामो कथाको पनि अन्त्य हुन्छ
शुरुमै पर्दा झारेँ त के भो

आँसुलाई देखाउदा कमजोर ठान्लान्
झर्नेलाई मोती पुकारेँ त के भो

वीर कहलाउन अरुलाई मिच्ने
पुरानो त्यो दर्शन धिक्कारेँ त के भो

आफू उठ्छु भनी तिमीलाई ढालिन
गुमनाम यो ‘आभास’ स्वीकारेँ त के भो ?

अम्बर

• ठूली

बादल छेड्दै
एक्स-रे नजरले आफ्ना
टाढैबाट
धरालाई निस्फिक्री हेर्छ,
छोपिएकी घरि
घरि उदाङ्ग,
मनलागी हेर्छ

छातीमा राखेर धराको
उ पारिजात, वि.पी. र गोठाले पढ्छ
तिमी मिसरीनानी,
तिमी कडा हरककी जंगली फूल,
हैन, तिमी सकमबरी
हैन-हैन,
सधैं हेरिरहुँ लाग्ने
सुम्निमा तिमी
फुर्क्याउँछ

छेपारोझैं रंग फेर्दिन रे !
घाम-पानीको चंगुलमा
बिचरा,
रातो-पहेंलो, कालो-निलो हुन्छ
उ रम्ता जोगी,
कर्के आँखाले हेरिभ्याएको
जून-तारा, अश्विनी-रोहिनीलाई
धरासंग साउती मार्छ

उ छुच्चो,
आगो बर्साउँछ कहिले
त कहिले अगुल्टो-झटारो हान्छ
छैन केही लिनुदिनु तिमीसंग
हाम्रो बाटो बेगल 
यो ……… जिन्दगी !
मनपर्दी मुख छाड्छ,

परिधिमा आफ्नै
बाध्य गज्माउरिन,
जे-जस्तो पनि
पर्छ धराले सहन
यद्यपि,
हर-रुप प्यारो उस्लाई
हरेक रंग मिठो अम्बरको

बुझेकी छ,
अनन्त त्यो छातीभित्र कतै
चल्दै गरेको एउटा मुटु छ
त्यसैले त,
भन्छ-
संवेदना तिम्रो बुझेर
हिजराती म रोएँ नि !
तिमीलाई छुन कस्तो मन छ !!

कुरा बाल्यकालको । म खूब दगुर्थेँ । मुखबाट मोटरको आवाज निकाल्दै । यसरी दगुर्दा धनेको घर प्राय मेरो देब्रे पर्थ्यो । म आफ्नो घरबाट बाहिर निक्लँदा बढी स्वतन्त्र भए झैँ ठान्थेँ र द्रूतगतिमा दगुर्थेँ, त्यसैले धनेको घर देब्रे परेर रिङिगएको गतिमान दृश्य यद्यपि मेरो मस्तिष्कमा छ । धने जसलाई गाउँका नानीहरू ‘धनेबा’ ले सम्वोधन गर्थ्यौं, ति थिए गाउँका बधुवा किसान । तिनैको सम्झनामा यो कविता- नेपालीमा वाचन र अँग्रेजी अनुवाद समेत ।   Read More

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

साँझमा
अलिकति उज्यालो रोक्न
निक्लन्छु
मूल सडकमा

उज्यालो भाग्छ
मदेखि पश्चिम

काँकडभिट्टा
इँटहरी
केन्द्र हुँदै
वैतडी
Read More